حیف از گناهی که مرتکب نشدم:

آن سیبی که پشت پنجره

وسوسه ام می کرد.

شعری ازبرادرم:داور نوروزی

چندمین شنبه است امروز

به قرار مجرمیت هفته

روزهای زندان و ثانیه های اعدام

60 ثانیه 60 دقیقه

نفرین به قرار داد ساعت 5 صبح

لعنت به شب و روز

و طلوع و غروب این انفرادی

بی ساعت

بی روزنه ای به تاریکی

نگهبان بی ساعت

و تمام خط های بسته بندی شده دیوار

دیوار دیوار دیوار

دو در سه متر

نفس های بریده و سینه های شکافته

به تقلای واپسین دم

سربهای منتظر

      و چارپایه ای برای خیانت

      ساعت چند است؟؟؟

     نگهبان؟؟؟

                                          رهی

                     شاعری کهن در عصری نو

ساقی بده پیمانه ای،زان می که بی خویشم کند       بر حسن شورانگیز تو،عاشق تر از پیشم کند

زان می که در شبهای غم بارد فروغ صبحدم             غافل کند از بیش و کم،فارغ ز تشویشم کند

  نور سحرگاهی دهد،فیضی که می خواهی دهد      با مسکنت شاهی دهد،سلطان درویشم

  سوزد مرا،سازد مراسازد مرا در آتش اندازد مرا         وز من رها سازد مرا،بیگانه از خویشم کند

اگر اهل شعروادبیات باشید و غزل بالا را بخوانید،حتی اگر اسم شاعرش را نیز ندانید،باز به نظرتان آشنا خواهد آمد.شاید در ابتدا فکر کنید یکی از غزلیات شمس مولانا را خوانده اید که احتمالاً تصنیف آن را بارها و بارها  از رادیو و تلوزیون شنیده اید.اشتباه نکید این شعر متعلق به مولوی و حافظ نیست بلکه سراینده آن شاعر معاصر "رهی معیری" است.رهی از غزل سرایان مشهور و معاصر است که از شیوه ی کهن پیروی می کرده و از جهات مختلف تحت تاثیر شاعرانی همچون سعدی ،حافظ،مولوی،صائب و حتی در مواردی مسعود سعد سلمان قرار گرفته است.عشق و شیفتگی او به سعدی ،سخنش را از رنگ و بوی شیوه استاد برخوردار کرده  و همان سادگی و روانی و طراوت غزل های سعدی را در بر گرفته است.در پاره ای از غزل های رهی شور و حال مولانا به چشم می خورد با این تفاوت که در آنها آرایش لفظی و دقت در جمله بندی مراعات شده و می رساند  که این اشعار از مولوی نیست بلکه از شاعر هنرمندی ست که تحت تاثیر دم گرم و گیرای وی قرار گرفته است.حسن ترکیب،وقار تعبیر و مناعت روح که در بسیاری از غزل های رهی دیده می شود اثر محسوسی است که از حافظ گرفته تا آنجا که گاهی تعبیرات ویژه استاد را نیز به کار بسته است.رهی می گوید:

گه شکایت از گلی،گه شکوه از خاری کنم           من نه آن رندم که غیر از عاشقی کاری کنم

و حافظ می گوید:

من نه آن رندم که ترک شاهد و ساغر کنم

رهی شاعری است که در عصری نو و پر آشوب به شیوه ای کهن و مرسوم به بهترین شکل شعر می سرود و یادگارهای ارزشمندی از او برجای مانده است

   اشکم ولی به پای عزیزان چکیده ام             خارم ولی به سایه گل آرمیده ام

  با یاد رنگ و بوی تو ،ای نوبهار عشق        همچون بنفشه سر به گریبان کشیده ام

 چون خاک در هوای تو از پا فتاده ام            چون اشک در قفای تو با سر دویده ام

من جلوه شباب ندیدم به عمر خویش             از دیگران حدیث جوانی شنیده ام

از جام عافیت می نابی نخورده ام                وز شاخ آرزو گل عیشی نچیده ام

موی سپید را فلکم رایگان نداد                   این رشته را به نقد جوانی خریده ام

ای سرو پای بسته به آزادگی مناز               آزاده من که از همه عالم بریده ام

گر می گریزم از نظر مردمان رهی            عیبم مکن که آهوی مردم ندیده ام

زندگینامه

محمد حسن معیری در دهم اردیبهشت 1288 هجری شمسی در تهران متولد شد.خاندان معیری غالباً افرادی فاضل،ادیب و آشنا به شعر،موسیقی،خوشنویسی و نقاشی بوده اند که از میان آنان میرزا عباس فروغی بسطامی آوازه بیشتری دارد.رهی معیری که در محیط خانوادگی فرهیخته ای نشو و نما یافت از سال های کودکی و نوجوانی  علاقه وافری به شعر و موسیقی و نقاشی داشت و سرودن شعر را به طور جدی از سیزده سالگی شروع کرد و هنگامی که هفده سال داشت اولین سروده خود را به چاپ رساند.رهی پس از پایان تحصیلات متوسطه جذب مشاغل دولتی شد و از جمله در سال 1322 مدتی ریاست انتشارات و تبلیغات وزارت پیشه و هنر را به عهده داشت اما چون مشاغل اداری را با روحیه ی خود هماهنگ ندید ،عمر فعالیتهای اداری  وی چندان طولانی نشد و به صورت یکی از اعضای موثر انجمن موسیقی ملی و انجمن فرهنگستان ایران درآمد و چون از حدود سال 1306 به بعد فعالیت هایی را در زمینه ترانه سرایی شروع کرده و در این زمینه شهرتی مناسبی نیز کسب کرده بود به عضویت شورای شعر و ترانه رادیو درآمد  و از اولین همکاران داود پرنیا در زمینه تولید برنامه های گل های رنگارنگ رادیو بود.رهی معیری در همه حال از صفای باطن و آداب ظاهر،چیزی مخصوص به خود داشت  تا جایی که مردم گریزترین افراد در اولین برخورد ،مجذوب آن همه گیرایی،گرمی،فروتنی ،ادب و بردباری او می شدند.با این حال رهی تا پایان عمر 59 ساله اش مجرد ماند و نزدیکانش گفته اند دلیل تجردش آن بود که به شعر عشقی مفرطمی ورزید و زندگی اش در خواندن و نوشتن معنا شده بود.

اولین مجموعه سروده های معیری در سال 1344 تحت عنوان سایه عمر منتشر شد و مورد استقبال سخن دوستان قرار گرفت.از رهی معیری بعدها نیز مجموعه های دیگری همراه با ترانه ها و سایر سروده هایش به چاپ رسید.محمد حسن معیری که تخلص رهی به معنای بنده و خاک  راه را از طریق افتادگی برگزید،در 24آبان 1347پس از یک بیماری شدید به سرای جاوید شتافت و جسمش در مقبره ظهیرالدوله تجریش به خاک سپرده شد.روحش شاد.

هرچند رهی به شیوه ای کهن شعر می سروده و بیشترین حجم اشعار به جای مانده از او غزل های عاشقانه  و سروده های عارفانه  و حکیمانه است،اما او به مسائل سیاسی روز نیز بی توجه نبوده و هراز چند گاهی نظام سیاسی و اجتماعی حاکم را در قالب های شعری کهن به بوته نقد کشیده است:

مار اگر گوید که مورم،بشنو و باور مکن         دیو اگر گوید که حورم،بشنو و باور مکن

گر بگوید  روبه افسونگر نیرنگ باز             کز فریب و حیله دورم،بشنو و باور مکن

وربگوید مرده خورکفتار،که از بهرثواب        خادم اهل قبورم ، بشنو و باور مکن

وردغل بازی کند دعوی،که دولت خواه تو      درغیاب و درحضورم ،بشنو و باور مکن

وربگوید قاضی مسکین که در هنگام رای      دشمن ارباب زورم،بشنو و باور مکن

ور بفرماید وکیلی در بهارستان که من          سیر از این دارالغرورم ،بشنو و باور مکن

گروزیری گفت کز تیمار خلق آشفته است     بشنو و باور مکن زیرا که هذیان گفته است

                                                            با تشکراز برادرم داور نوروزی

                                                           چاپ شده در شماره 146 مجله خانه و خانواده

شعری از پرستوی کوچک من که نه سالشه:

من برگ می شوم

برگهای فصل پاییز

   من از درختان می ریزم

   هر صبح بیدار می شوم

                        می ریزم

دو شعراز مسعود کیمیایی

1-((چاقو))

تیغه چاقو

تیغه من بود

شب تولدم

از هر ستاره،یک چاقو می درخشید

تنها من و چاقو

آوازهای پنهان فلز را

با هم خواندیم

صدای شعر تیغه ات

نافرمان و رفیق است

تیغه ات به گل سرخ

شبنم می شد.

در آن سالها

انسان دو نیم بود

نیمی از او

در تخم چشم چاقو زندگی می کرد.

جهان را که گلوله و باروت،

ویران کرد

چاقو فقط یار عاشقان ماند

در تو

کنار ساحل تیغه ات می دوم ای یار

بعد از این همه سال از گم شدنت

گوش به صدای آوازت دارم

تا باز شود

مزرعه ای از هزاران تیغه باز

که خورشید در تمامشان،

یکدست،

نور باریده است.

می خواهم با اعتراض،

آواز تیغه های باز را

     بخوانم.

2-((سوال))

جواب ها پر از تقلبند

هنوز هم((سوال))،

پر از جوانی و خون و عمر از دست رفته است

عشق در سوال زنده می شود و

در جواب می میرد

هنوز هم برای فرار و دوری از نکبت زندگی به سوال زنده ام

همیشه به دست سوال گلی است که منتظر است

هنوز سوال جنگنده است...رفیق!

جواب ها پر از تقلبند

                                 آلفرد هیچکاک Alfered Hichkak 

شاید بتوان گفت هیچکاک بیش از هر کارگردان دیگری نزد مردم شناخته تر است.و این بیشتر به دلیل فیلم هایی بوده است که در آن هیچکاک با تم مخصوص خود ،یعنی قرار دادن شخصیت اصلی در محیطی که او را بدون گناه متهم  می کند همراه تصاویر ناب و موسیقی ،فضایی دلهره آور خلق کرده و با فریب مخاطب احساسات او را برمی انگیزد.

مثل بیشتر هنرمندان،هیچکاک نیز نابغه ای بود که با وارد شدن خود به سینما،نوید دنیای کشف نشده ی جدیدی را می داد.ولی از آن جایی که اولین فیلم هایش اقتباس های ادبی بودند،هیچکاک نمی توانست با آزادی فکری دست به آفرینش بزند و سبک خود را عملی سازد.تا اینکه با فیلم حق السکوت در سال 1929 (که ابتدا به صورت فیلمی صامت و بعداً به صورت ناطق ساخته شد)جسارت خود را نشان داد.و همین فیلم بود که بهترین فیلم انگلستان تا آن زمان شناخته شد.

فیلم هایی که هیچکاک ساخت دارای تصاویری با معانی عمیق بودند.هرچند او به مسائل جدی اجتماعی بی توجه بود و همین مسئله باعث شده بود برخی منتقدان او را فیلم ساز بزرگی به حساب نیاورند،اما همین افکار شخصی بود که از بین سنت های تکرار یافته و پوسیده  سر بیرون آورد و سینمای جهان را به جلو راند و باعث ظهور فیلم هایی شد که تا کنون جزو فیلم های برتر جهانی محسوب می شوند.

فیلم شناسی:

توطئه خانوادگی(1976)،جنون(1972)،توپاز(1969)،پرده پاره(1966)،سرگیجه(1957)،بیمار روانی/روح(1956)،مارنی(1924)،شمال از شمال غربی(1959)،مردی که زیاد می دانست(1957)،دردسر هری(1954)پنجره رو به حیاط(1945)،حرف((م)) را به نشانه مرد بگیر(1954)،دستگیری یک دزد(1954)،اعتراف می کنم(1953)،طناب(1948)،در برج جدی(1949)،ترس صحنه(1949)،بیگانگان در قطار(1951)، خرابکاری       (1936)،  قضیه پارادین(1947)،بدنام(1946)،طلسم شده(1945)،ماجرای مالگاش(کوتاه،1944)،سفر به خیر(کوتاه،1944)،قایق نجات(1944)،سایه یک شک(1944)،خرابکار(1936)،سوءظن(1941)، میهمان خانه جامائیکا(1939)،ربکا(1940)،جوان و بی گناه(1937)،خانم ناپدید می شود(1938)، سی و نه پله(1935)،مامور مخفی(1936)،والس های وین(1933)،مردی که زیاد می دانست(1934)،یک ماجرای متغیر(کوتاه،1930)،ترفند(1931)،غنی و غریب(1932)،جنایت(1930)،حق السکوت(1929)،اهل جزیره مان (1928)،شماره سیزده(ناتمام،1922)،عقاب کوهستان(1926)،باغ لذت(1926)،سراشیب(1927)، مستاجر(1926)، سست عفاف(1927)،رینگ(1927)،همسر دهقان(1928)،شامپانی(1928).

 -((بیتا بیا با توکار دارن)).

می دانم با من کار دارند.گونه های برجسته و لبهای خیس و موی بلندم که وقتی می خواهد سرش را بگذارد روی شانه ام،صورتش را قایم کند،چشمش را گرفته.سرم بالا...نفسم جمع می شود توی دهانم.پیراهن زرشکی از شکمم فاصله گرفته،خط های سیاه عمودی اش راست می ایستد...هو...پیراهن می چسبد به شکمم.دستگیره را پایین می آورم.می روم بیرون.مادرم دستش را می گذارد روی دهنیه گوشی:

-((همون پسره ست.مودب حرف بزن.هرچی گفت قبول کن.اگه اینم پشیمون شه...))0

اسم پسره یادش رفته.شاید هم اسمش را اصلاً نمی دانسته.فرقی هم نمی کند اسمش چیست.گوشی را از دستش می گیرم.دو قدم می رود عقب.لبه ی پیراهنش را می گیرد توی دستش.می کشد روی میز.آرام.چند تار مویم را که ریخته روی شانه ام می پیچم دور انگشتم.نفس های خشک کیومرث از پشت تلفن...ماری که توی شکمم خوابیده بود بلند می شود.می پیچد به رگهای سرخ وخونی ام.چیزی از دهانم می خواهد بریزد بیرون.صدای قورت دادن آب دهانم.کیومرث می شنود.سلام می کند.صدایش آجری..می خواهد توی سرم برج بسازد.توی رگم.توی شکمم.یک خانه ی بزرگ.با آدم های زیاد.خودش هم می خواهد رئیس شود.بزرگ خانه.کور خوانده.نمی گذارم:

-((سلام)).

صدایم را که می شنود،می خندد.خنده اش هم خشک...آجری تر..دلم می خواهد مادرم دامنش را بگیرد جلوی دهانم تا من استفراغ کنم.حالم را می پرسد.قه قه ی مار تا توی دهانم بالا می آید.پشت لبم خفه...داد می زند باز هم دروغ بگو.نباید معطل کنم.هرچه زودتر بگویم بهتر است:

-((من...خوبم...خیلی خیلی خوبم)).

می گوید خدا را شکر.خدا را شکر که حالم خوب نیست؟یک احمق به تمام معنا...مار از خنده به سرفه می افتد.یک احمقِ..صدای به هم خوردن لب...مادرم...می گوید حالش را بپرس.می گویم خوب و بد بودن او به من چه ربطی دارد.با حرکات بی صدای لبم می گویم.چنگ می اندازد روی صورتش.لبش را گاز می گیرد.حالش را می پرسم...مکث...حتماً وقت پاک کردن شیشه ی عینکش رسیده.سر هر ساعت باید این کار را بکند.با دو انگشت درازش دستمالی برمی دارد.از توی جیبش.یک دستمال سفید اتو خورده.بعد شروع می کند به پاک کردن عینکش.بدون اینکه بداند عینکش کثیف هست یا نه.هر وقت هم که یادش می رود این کار را بکند کلی به خودش می خندد.ولی نباید کسی فراموشی اش را بداند.چون تنها همان موقع است که او را بزرگ ترین احمق دنیا فرض می کنند.صدایش می آید:

-((اگه تو خوب باشی منم خوبم)).

می زنم زیر خنده.توی دلم.به سرفه می افتم.چیزی فرو می رود توی بازویم.می خورد به استخوانم.انگشت های مادرم.ابرویش بالا وپایین می شود.لبخوانی...بهش...برمی خوره...می ره.به درک.بذار برود.من که از خدام است هرچه زودتر جوابش را بخواهد ومن بگویم نه.نفس گرم ولرزان مادرم می خورد به صورتم:

-((دختره ی احمق...می خوای بشینی ور دل من...)).

مزاحم...؟من دختر بچه ی او نیستم؟با یک چادر گلدار و عروسکی توی بغل...وقتی گریه می کنم توی آغوشش آرامم کند.نمی خواهد دیگر پیشش بمانم.صدایش بلند می شود:

-((وقتی هم منو بابات رو کُشتی خودت تنها زندگی کنی...می خوای بشی مرد خودت...))

مار کمربندش را محکم می کند.چند تار مویم را می گذارم بالای لبم.مادرم آنها را از دستم می کشد بیرون:

-((خودتو خر نکن...فکر می کنی می تونی؟...به من نگاه کن.قیافه مو ببین.الان جوونی وادعا داری.چند سال که بگذره تازه می فهمی قیافه ت چه قدر زشت شده و هیچ کس تحویلت نمی گیره...دخترک بیچاره)).

کلمه ی آخر را محکم تر می گوید.باید به آینه نگاه کنم.باید قیافه ام را ببینم.قیافه ی اجدادم.قیافه ی نسل هایی که شاید چهره ی خشک این دنیا را نبینند.شاید.اگر بگویم نه..مار آرام می گوید این کار را نکن.بیشتر وقتها که با تلفن حرف می زدم ،جلوی آینه می رقصیدم.باید همین جا باشد.پشت سرم.مار داد می کشد نگاه نکن.سرم را آرام برمی گردانم.تصویر پیراهنی زرشکی روبرویم...صدای خشک کیومرث:

-((فکراتو کردی؟...نمی خوای جوابمو بدی؟))

مار خودش را می کوبد این طرف وآن طرف.خال های روی پوستش را می کند.شبح خودم توی آینه..چیزی شانه ام را می درد ومی رود تو.شیهه می کشد.خودش را می کوباند به استخوانم.می رود پایین.چنگ می اندازد پهلویم.آن را خرچ خرچ جویده،بیرون که می رود تفش می کند توی دامن مادرم.مویم از دو طرف صورتم ریخته روی سینه ام.موی قهوه ای ام.نه...خاکستری...سفید.ابروهایم بلند می شوند ومی ریزند روی چشمم.صورتم اتو می خورد.چروک کی شود.مادرم می ایستد پشت سرم.توی آینه.چین وچروک پیشانی اش می رقصند.دستم را می گذارم روی دهنیه گوشی:

-((نه...نمی خوام...)).

مادرم از آینه می رود بیرون.برمی گردم ونگاهش می کنم.گوشه ی روسری را می گیرد توی دستش:

-((بگو نمی خوام یه بچه داشته باشم که وقتی نگاش می کنم یاد بابا و ننه م بیفتم.بگو...معطل چی هستی؟))

صدای هق هقش بلند می شود.برمی گردم طرف آینه.مار به ناله می افتد.مویم را از جلوی چشمم می زنم کنار.دستم کشیده می شود روی صورتم.پوستش صاف...دسته ی دیگر مویم را از پشت گوشم رد می کنم.انگشتهای کیومرث می رود لای آن.نوازشش می کند.سر می خورد روی سینه ام.پشت گردنم.آرام حرکت می کند.نفسش می خورد به صورتم.لبم گرم...صدای الو...الو..مادرم زل می زند توی چشمم.مار چیزی می گوید.صدایش توی شکمم خفه...کیومرث:

-((خب...چی می گی؟))

مردمک های چشم مادرم وسط سفیدیش می لرزند.گونه ام سرخ شده نوک انگشتانم می سوزد.مثل اینست که با پیچ گوشتی افتاده اند به جانم.نفسم را به زور بالا می آورم:

-((من...جوابم...بَ...بله ست)).

آخرین نفس مار می خورد به رگهای سرخ وخونی ام.گوشه ی روسری مادرم از دستش می افتد.می آید طرفم.دستش را می اندازد دور گردنم.خنده ی خشک وزبر کیومرث...صدا از لای دندان های صاف وسفیدش بیرون آمده،آرام شروع می کند به جویدن روحم.

                                                                              هشت/مرداد/هشتادوهفت                                                             

شعری ازسید علی صالحی

نترس نازنین

ما با هم خواهیم پرید،

من از روی رویاهایی که رو به باد وُ

تو از روی بوته هایی که باران پرست!

من با توام:

امید و علاقه ی من از تو،

اندوه و اضطراب تو از من،

سکوت،هراس و تنهایی تو از من،

واژه ها،سرخوشی و صبوری من از تو.

حضور،حیاط و حوصله ی من از تو،

تراخم،تشنگی و کسا لت تو از من.

هلهله،حروف،هرچه هست من از تو،

درد،بلا و بی کسی های تو از من.

زندگی کن شازده کوچولو!

من

فردا

باز پیش تو برمی گردم،

هردو با هم فال می فروشیم.

هر دو با هم فال می گیریم؛

تعبیر تمام ترانه های ما آزادی ست،

جایی نرو،

سیاره ی کوچک ما همین جاست،

گل سرخ،ستاره،جهان

همه...همین جا چشم به راه تواند:

فیل،کلاه،سلطان،مار،ماه

اِگزوپِری...!

شعری از محمود درویش

تو سیب من نیستی آیا؟

ای دوست داشتنی ترین ممنوعه ی مباح

آه،اگر بفهمند لبانت

سکوت لبان مرا

در شگفتم

چگونه بادها

تا پیشگاه رفیع تو

شکوه ام را رسانده اند

چرا دوستت دارم

آذرخش هایم

به تاریکی ات خیره اند

و بادهایم

بر بستر لبان تو خسته اند

آیا کبوتر می مانی بر بازوانم

کبوتری که زمینم بزند

برای پرواز!

و تکانم دهد

برای خواب!

و قلمم را در عطرش بتپاند!

و خانه ام را بر برج کبوتران سازد

پیش من باش

 ازکجا باید می دانستیم آن اتفاق می افتد وما مجبور می شویم یک شب بیرون لای علفهای سرد و گزنده ی زمینهای زراعی مچاله شده ،تا صبح نخوابیم ولبمان نجنبد و منتظر باشیم بریزند بالا سرمان .وروز بعد بفهمیم یکیمان زبانش بند آمده و دیگر نمی تواند حرف بزند.پدر بزرگ گفته بود خطرناک است.هر بار این جمله اش می تپید تو گوشمان،مو بر تنمان می سیخید و هشت مردمک سیاه اجدادیمان بزرگ تر.چهار نوه از چهار پسر:نسیم،سهراب،کسرا و لیلا. هر سال یک ماه تابستان می رفتیم ده ،پیش پدربزرگمان که پیرترین آدم ده بود و کلی زمین داشت و یک خانه ی گلی و برعکس بیشتر روستاییها که حالا یا تراکتور خریده بودند، یا موتور و یا ماشین،با الاغش این طرف و آن طرف می رفت و ما عکسهامان را که با الاغ انداخته بودیم به بچه شهری ها نشان می دادیم و خاطره تعریف می کردیم.هر سال پدر بزرگ ما را می نشاند کنار خودش ومی گفت آنجا خطرناک است،نزدیکش نشوید.می گفت اگر شب از جلوی درش رد شوید وگوشتان را نزدیک ببرید صداشان را می شنویدکه زوزه می کشند و می نالند.می گفت من خودم یکی از آنها را کشته ام.سر زمین داشلخ با هم دعوا کرده بودند و پدر بزرگ با چماق سرخش از پادر آورده بودش.یک زمین بزرگ بود که هر سال دوسه روز بعدِ آمدنمان به خیال پیدا کردن زیر خاکی آنجا سر می زدیم.بیرونِ ده بود و هیچ درخت و آبی نداشت.زمین داران آنجا زمین های خود را از موتور خانه ای که ووو...ووو صدا می داد وآب را از دل زمین بیرون می کشید،آب می دادند و در ازای هر ساعت آب پول می پرداختند.پدر هامان می گفتند وقتی بچه بودند و گاوها را می بردند داشلخ برای چریدن زیر خاکی پیدا می کردند.از کوزه سفالی لعاب دار و بدون لعاب گرفته ،تا منجق و چیزهایی مثل آن.پدر نسیم یک  شمشیر داشت که از داشلخ پیدا کرده بود،مادر سهراب هم از توی جواهراتش چند منجق رنگارنگ درآورده و گفته بود قبلِ ازدواجشان بابای سهراب اینها را پیدا می کرده و سرِ چشمه می داده به او.اولین بار وقتی پنج ،شش سالمان بود همراه پدرهامان رفتیم آنجا.چهار برادر افتاده بودند جان خاک و با پا لگدش می زدند.و مدام تکرار می کردند دیگر چیزی پیدا نمی شود.ما استخوانهایی را می دیدیم که با لگد آنها از زیر خاک بیرون می زد. کسرا پرسیده بود این استخوانها مال چه حیوانی هستند.باباش رو کرده بود به همه ی ما که بالا سر یکی از استخوانها ایستاده بودیم:

-"این کله ی یه آدمه".

هر چهار تا به هم نگاهیده ،با جیغ و داد دویده بودیم بیرون زمین.صدای خرد شدن استخوانها را زیر پامان می شنیدیم.کف کفش هامان را به خاک می مالیدیم و چندشمان می شد از کفش هایی که مرده ها را لمسیده بودند.سر راه که به خانه برمی گشتیم رسیدیم به همان جایی که پدربزرگ می گفت.اولین بار بود می دیدیمش.نگاهمان را از روی دیوار سراندیم بالا و شاخ و برگهایی را دیدیم آویزان.دری داشت که بزرگ بود وآهنی بود و زنگ زده بود...سیاه و قهوه ای. نسیم از موی بلندش که باد می چرخاند و به پشتش می کوبید ترسیده و گفته بود توی گلوی هوا چیزی گیر کرده که سیاه می شود و می خواهد از پشت ما را قورت دهد.باباهامان چند دقیقه جلوی در ایستاده  بودند.بابای لیلا دستی به ریشش کشیده بود  :

-"همون خونه ست،هیچ تغییری نکرده".

بابای کسرا دست به کمر ایستاده بود:

-"همیشه دوس داشتیم بریم این تو،یادتونه…".

بابای سهراب که از همه اشان بزرگ بود نزدیکتر رفته ،دستش را به دیوار گلی زده بود.تکه ای از دیوار کنده شده، مانده بود دستش.یکدفعه صدای فریاد بابای نسیم را شنیده بودیم که عقب عقب می رفت:

-"یکی بالای درختا بود.یه سفید پوش…".

و دست ما را گرفته بودند و دویده بودیم .تا خانه ی پدربزرگ دویده بودیم.

-"پدربزرگ گفته اونجا خطرناکه…اونایی که اونجان می خوان انتقام بگیرن."

این را نسیم گفت.روسری اش را که داشت از روی موی قهوه ای اش می افتاد آورد جلو.کسرا دکمه ی چراغ قوه اش را چند بار فشرد:

-"من می گم دخترا نیان،دردسر درست می کنن".

نگاهید به لیلا که زیپ کاپشنش را تا خرخره بالا کشید.مویش کوتاه بود وسوراخ گوشش که هیچ وقت گوشواره توی آن نمی انداخت مثل یک خال محو دیده می شد.با شلواری جین وکفش اسپورت. چراغ قوه اش را برداشت:

-"من آماده ام".

قیافه اش مصمم، رو کرد به نسیم که نشسته بود:

-"چی می شد اون موهاتو کوتاه می کردی؟"

نسیم  بلند شد:

-"گیرم کوتاه می کردم ...مگه می خواستم مثل تو بی روسری از خونه برم بیرون".

تبسمی نشست گوشه ی لب سهراب که بلندتر بود و شلوار را کشیده بوده روی پیراهن سیاهش.نسیم سرش را انداخت پایین. سرخی دوید روی دو گونه ی سفیدش. لبش را گازگرفت.دو گوشه ی روسری را برد پشت سرش و محکم بست.کسراکه ایستاده بود و سینه اش را داده بود جلو،موی پشت سرش را گرفت لای انگشتانش:

-"بریم؟"

سهراب انگشت اشاره اش را گذاشت روی بینی. با دست در را نشانمان داد.درباز شد وغیژغیژ صدا داد.سریدیم بیرون.ماه بود بالا سرمان که خونش را مکیده بودند و لاغر و نحیف آویزان اکبر و اصغر و پروین ،توی تاریکی معلق.صدای پارس سگها از دور می آمد. هرچه می رفتیم صدای سگ می بلندید. دیوارهای آجری و گهگاه گلی خانه ها نور زرد رنگی را قاب گرفته،کوبیده بودند روی خودشان.پاهامان قومب قومب روی زمین.سهراب چماق به دست جلوتر بود وسایه اش روی نسیم می شکست.گاهی برگشته و ما را می نگاهید.چیزی ویژ هوای جلومان را درید و رد شد.نسیم جیغید و محکم بازوی لیلا را گرفت.هر چهار تا ایستادیم. کسرا تکان نخورد و خیره شد به چیزی دور.سهراب نور چراغ قوه اش را انداخت روی درخت و دو چشم گرد و تیزجغدی را دیدیم ،آماده برای بلعیدن ما.نسیم سرش را گذاشت روی شانه ی لیلا و چشمش را بست.لیلا  بازویش را از بازوی نسیم کشید بیرون:

-"آبروی هرچی دختره بردی...".

نسیم دو قدم رفت عقب:

-"نشنیدین پدربزرگ گفت چند ماه پیش سه مُرده پیدا کردن که با گلوله کشته بودنشون و بعد تیکه تیکه کرده و انداخته بودنشون تو چاه آب...از قاتلا فقط جا پای بزرگشون بالای چاه مونده بوده...می خواین خون مارو هم جای آب با سطل از تو چاه بیرون بکشن ...".

کسرا پوزخندی زد:

-"نترس...اونایی که تو اون خونه ن اسلحه ندارن...اونا خیلی گرسنه ن...آدما رو می گیرن لای دندوناشون و خرچ خرچ می جونشون  و قورت می دن.تازه سر گوشت و خونت با هم دعوا می کنن نه اینکه بذارن همین جوری خونت هدر شه".

نسیم یک قدم دیگر رفت عقب.نیم نگاهی پشت سر انداخت.نقطه های سیاه بودند که چشم را می کوریدند.دهانش خشکید. ما داشتیم می رفتیم.دوید و خودش را به ما رساند. دیوار گلی را که می پیچیدیم،مسجد ده بود، بعد گورستان ، و خانه مردگان.بعد آن هم رودخانه کم آبی بود که ده را از زمینهای زراعی  و داشلخ جدا می کرد.جز صدای سگ که ته دلمان را قرص می کرد و قدم هامان را محکم همه چیز خوابیده بود یا مرده بود.همه نور چراغ قوه هامان را انداخته بودیم جلو پامان و گاهی شیشه های ریز شکسته ای روی خاک برق می زدند.لیلا ایستاد.نگاهش دوخته شده بود به جایی که نور چراغ قوه روشنش کرده بود:

-"خون...".

نسیم که عقب بودایستاد پشت لیلا:

-"مال هموناست...حتماً باز یکی رو کشتن...خودشون هم زخمی شدن...ببین خون ادامه داره ...می بینی...بیایین برگردیم".

کسرا و سهراب که جلوتر بودند خودشان را رساندند به روشنایی چراغ قوه و رنگ قرمز زیر آن.هر چهار تا حالا نور چراغ قوه امان را انداخته بودیم روی خون و دنبال آن می رفتیم.دیوار گلی را پیچیدیم.صدای سگ بلند تر شده بود.پشت دیوار ها بودند و می پارسیدند.گاهی صدایشان می برید و بعد بلند می شد.نرسیده به مسجد خون یکدفعه تمام شد.خاک آنجایی که خون تمام شده بود بالاتر بود.کسرا دست به کمر زد:

-"روش رو پوشوندن کسی نفهمه کجا رفتن...عجب خبیثن...".

سهراب که خم شده بود صاف ایستاد:

-"شاید فقط خون یه حیوونه...مرغ ...خروس...گوساله...سرش رو بریدن...امروز عاشورا بود...".

-"شاید هم خون همون امامیه که مرده بود... یه دفعه با چند تای دیگه غیبش زد".

  نسیم بود که گفت.لیلا پوزخند زد و کسرا بلند خندید.سهراب بروبر نسیم را نگاه کرد:

-"بس کن دیگه...مذخرف نگو...".                                                                                                                                

نسیم سر انداخت پایین.صبح وقتی یکی از امام ها را که انگارمرده بود از میدان جلوی مسجد برده بودند سمت در آهنی ،ماهم دنبالش رفته بودیم.ولی تا نسیم را از بین دخترهای اسیر شمر صدا کنیم ، امام مرده و همراهانش غیب شده بودند.همان لحظه بود تصمیم گرفتیم از در آنی برویم تو.ولی چون صبح بود و اگر کسی می دیدمان نمی گذاشت،گذاشته بودیم برای شب.هرسه ایستاده هم دیگر را نگاه کردیم.کسرا بود راه افتاده بود.وقتی دید ما نمی رویم برگشت سمت ما:

-"منتظر چی هستین؟".

سهراب آرام و خونسرد نگاهش را از روی نسیم سر داد سمت کسرا:

-"شاید بهتر باشه دیگه نریم".

نسیم خودش را چسباند به سهراب و نگاهش را دوخت به کسرا.لیلا با نور چراغ قوه اش روی زمین دنبال خون بود.

-"بی جربزه ها ...ترسیدید...ها؟".

کسراگفت.لیلا نور چراغ قوه را انداخت صورت کسرا .راه افتاد سمت خانه ی مردگان.کسرا هم دنبالش.سهراب نسیم را نگاه کرد که از جاش جم نخورده بود.دستش را گرفت.یخ بود:

-"نترس...بیا...با من...".

و  صدایش را بلند کرد:

-"یار دبستانی من...با من و همراه منی... ".

هرچهارتا شروعیدیم به خواندن و پاهامان را لخ لخ روی زمین کشیدیم سمت قبرستان.هر بار می رفتیم آنجا پوست خشکیده ی مارها را می دیدیم بالا سر قبرها.چشم می دوختیم به مارهایی که بین علفهای هرز درکمین آنهایی بودندکه می نشستند و با سنگ های کوچک ،روی قبرهای سیمانی می کوبیدند.زیر لب چیزی می گفتند و از سر یک قبر به سر قبری دیگرمی رفتند. و ما نام خوانوادگیمان را می دیدیم ،روی قبرهای سیمانی ،گود افتاده .

-"مرده های خوب اینجا زندگی می کنن...زیر خاک...از تو قبرشون هم بیرون نمی یان... جز پنج شنبه ها...".

لیلا که گفت آواز قطع شد.گورستان تاریک بود و فقط دیوار گلی کوتاه اطرافش دیده می شد.مرده ها همه خواب بودند و ما بدون نگاه به قبرستان، روحی را می دیدیم که می خواست خودش را از زیر خاک بکشد بیرون.سهراب رو به نسیم کرد:

-"چشاتو ببند و به هیچ چی فکر نکن".

نسیم دو چشمش را محکم به هم فشرد.ما هم چشممان را بستیم و هر چند ثانیه یکبار آن را باز کرده و جلو پامان را نگاه       می کردیم.صدای پارس سگ بود هر لحظه بلند تر.انگار بوی مرده ها مشام تیزشان را می خاراند.مرده هایی که بیرون از قبرستان می پلکیدند و زیر پامان می حرکتیدند. ما گوشت مرده ی آنها را حس کرده و انگشتانمان را توی کفش جمع می کردیم.دیوار کوتاه گلی قبرستان تمام شده بود و حالا دیوار بلندی پیش رومان بود.دیوار بلند گلی . بالای آن شاخ و برگ سیاه درختان به صف کشیده شده بودند.می خواستند دست درازیده ،ما را از این طرف دیوار ببرند توی حیاط و تسلیم مرده ها کنند.با فاصله از دیوار راه می رفتیم و جرات نداشتیم سر بلند کرده و بالا را نگاه کنیم.از پشت سرمان بی خبر .کسی نمی توانست برگردد.مرده ها سایه هامان را تسخیر کرده بودند.هر لحظه ممکن بود یکی از سایه ها از زمین جدا شده،حمله کند به صاحبش.بقیه سایه ها هم بشورند و حتی سایه ی سگها هم  بریزد توی کوچه و دست وپای مارا بسته ،از لای در آهنی زنگ زده ببرندمان پیش مرده هایی با دهان  خونی و ناخن بلند و کثیفشان، منتظر برای انتقام گرفتن.در آهنی... .هرچهار تا ایستادیم.شانه به شانه ی هم.یک در آهنی بزرگ.میانش هفت،هشت سانتی متر باز بود وسیاه.صدای وهچیره بود و ناله های دل خراش توی سرمان. بیرون صدای سگ.مثل چهار مجسمه ی شیشه ای چشممان را دوخته بودیم به سیاهی که از آن فاصله می ریخت بیرون.جرات نداشتیم نور چراغ قوه را بیندازیم آنجا و ارواح ناپیدا که کاری به کارمان نداشتند یک دفعه مرئی شده ، بیفتند جانمان.حتی نمی توانستیم به چهره ی ترسناک هم نگاه کنیم.   

-"مَ...من تو کتاب خوندم...اینا خیلی سمجن...حا...حالا که دیدن ما دنبالشونیم و فهمیدیم قتلا کار او...اوناست  ول کنمون نیستن...ردمون و رو می گیرن و نِ...نفله مون می کنن".

صدای بریده ی کسرا بود نفس ها را توی سینه هامان حبسید.بدنمان یخید.ازلای دندانهای به هم چفت شده ی نسیم  صدایی شنیدیم:

-"برگردیم".

رویمان را چرخاندیم سمت قبرستان.سگها می پارسیدند و خِرخِر می کردند... بلندتر از همیشه. دنبال سایه هاشان بودند که بی اعتنا از دیوارهای گلی می سریدند تو کوچه.ارواح خبیث آنها را جمع می کردند توی قبرستان ومرده های دیگر را هم از زیر خاک فراری می دادند.و یک شبه اهالی روستا را قتل عام کرده ،خودشان می چپیدند توی خانه ها و گوشت اهالی را برای چند روز می خوردند.بعد حمله می کردند روستاهای دیگر وحتی  شهر هم با آن چراغهای سفید و زردش  و با آدم های عینکی و متمدنش جای امنی برای زندگی نمی شد. ارواح نامرئی... .یکی جیغید:

-"او...او...اونارو...".

سمت انگشت معلق تو تاریکی را که دنبال کردیم، رسیدیم قبرستان.دو اندام سفید پوش پشت دیوار کوتاه گلی راه می رفتند و می ایستادند و راه می رفتند.هر چهارتا، چشم به در آهنی جیغیدیم و با پاهایی که توی دستهای مرده ها به بدنمان سنگینی می کرد دویدیم سمت رودخانه.صدای پارس سگها نمی آمد .ته دلمان خالی بود و پشت سرمان دستهایی سیاه زوزه می کشیدند و با ناخن هایی بلند وکثیف می خواستند چنگ بیندازند لباسمان.

                                                              یازده/مهر/هشتادوهفت

*- ژرژ ملی یس(با استفاده از داستانهای ژول ورن، سینمای تخیلی را به وجود آورد. ملی یس را پدر داستان گویی فیلم می نامند. فیلم ها:سفر به ماه،فتح قطب،سیندرلا،ماجراهای دریفوس،سفر به ناممکن و...)

*-ادوین پورتر(به او لقب پدر تدوین فیلم را داده بودند.فیلم:سرقت بزرگ قطار)

*- کارل درایر(اهل دانمارک بوده است.فیلم :مصایب ژاندارک،خون آشام،گرترود و روز خشم.و...)

*- موریس اشتیلر( بازسازی دقیق وقایع تاریخی از ویژگی کارهای اوست. فیلم:گنج آقای آرنه،افسانه گوستابرینگ.و...)

*- شوستروم(فیلم:ارابه ران مرگ،نامه سرخ،باد و ...)

*- سیسیل دو میل(فیلم:ده فرمان،شوهر زن سرخ پوست و...)

*- توماس اینس(اولین تهیه کننده ی هالیوود بود.و...)

*-سیسیل .م.هپورث(فیلم:نجات یافته توسط رورور.و...)

*- دیوید وارگ گریفیث(ملقب به پدر فن و تکنیک فیلم. فیلم:تولد یک ملت،تعصب،قانون و...)

*- آلفرد هیچکاک(آمریکایی):حق السکوت،جنایت،مردی که زیاد می دانست،39 پله،خرابکاری،ربکا،خبرنگار خارجی

، طلسم شده،سوء ظن،مرد عوضی،سرگیجه،شمال از شمال غربی،روح،پرندگان،مارنی،جنون،پرده پاره،توطئه خانوادگی،پنجره عقبی،طناب(معروف به فیلم تک پلانی)،بدنام،حرف م را به نشانه مرد بگیر،دردسر هری،سایه یک شک

*- آلن رنه:هیروشیما عشق من،سال گذشته در مارین باد،گرنیکا،ونگوگ،کازابلانکا،سفر به بندر مارسی و...

*- جان فورد:اسب آهنین،جویندگان،چه قدر دره ام سبز بود،خوشه های خشم،دلیجان(توماس میچل با هنرنمایی در این فیلم جایزه اسکار را گرفت)،جاده تنباکو،سه پدر خوانده و...

*- چارلی چاپلین:فیلم های صامت:دوش فنگ،پسر بچه،ساعت یک نیمه شب،ولگرد،خیابان آرام،زندگی سگی،جویندگان طلا،سیرک،عصر جدید،روشناییهای شهر.  فیلم های ناطق:دیکتاتور بزرگ،موسیو وردو،لایم لایت،سلطان در نیویورک

*- ژان لوک گدار:از نفس افتاده،یک زن زن است،پایان هفته و...

*- فرانسواتروفو:چهرصد ضربه،کودک وحشی،عروس سیاه پوش،به پیانیست شلیک کنید و...

*- روبر برسون(فرانسوی):یک محکوم به مرگ گریخته است،دادرسی ژاندارک،خاطرات کشیش روستا،جیب بر،پول و...

*- اینگمار بگمن(سوئدی):پرسونا،مهر هفتم،توت فرنگیهای وحشی،نور زمستانی،سکوت،ساعت گرگ و میش،شرم، فریادها و نجواها،تخم مار،عطش،زندان و...

*- آکیرا کوروساوا(ژاپنی):افسانه جودو،سگ ولگرد،راشومون،زندگی هفت سامورایی،با ترس زندگی می کنم،در اعماق، سریر خون،ریش قرمز،آشوب،مادام دایو،رویاها،ابله و...

*- ماساکی کوبایاشی(ژاپنی):شرایط بشری،هاراگیری،مهمان خانه شیطان و...

*- تارکوفسکی(روسی):کودکی ایوان،آندره روبلف،آینه،ایثار،سولاریس و...

*- فرد زینه مان(آمریکایی):از اینجا تا ابدیت،کلاهی پر از باران،جولیا،ماجرای نیم روز (برنده  جایزه اسکار)،مردی برای تمام فصل،داستان راهبه و ...

*- الیا کازان(آمریکایی):شرق بهشت،اتوبوسی به نام هوس،در بار انداز و...

*- میلوش فورمن(آمریکایی):آمادئوس،دیوانه از قفس پرید،همه علیه لاری فیلت و...

*- فرانسیس فورکاپولا(آمریکایی):پدر خوانده و...

*- سرگئی پاراجانف(روسی):رنگ انار،عاشق غریب،سایه های نیاکان فراموششده ما و...

*- یلماز گونی(ترکیه): امید و راه

*- یاسو جیرواوزو(ژاپن):داستان توکیو،اوایل تابستان،یک بعد از ظهر پاییزی و...

*- کریستف کیشلوفسکی(لهستانی):زندگی دوگانه ورونیکا،آبی،سفید،سرخ و...

*- دیوید لین(انگلیسی):لورنس عربستان،آرزوهای بزرگ،اولیور تویست،دکتر ژیواگو،انتخاب آقای هابسن و...

*- استنلی کوبریک(انگلیسی):اسپارتاکوس،پرتقال کودکی،اودیسه فضایی 2001 و...

*- آندره وایدا(لهستانی):مرد مرمرین،مرد آهنین،همه چیز برای فروش،رهبر ارکستر،چشم انداز بعد از نبرد و...

*- پائولو پازولینی(ایتالیایی): دکامرون،ادیپ شاه و...

*- هاوارد هاوکز(آمریکایی):صورت زخمی،تنها فرشتگان بال دارند،جمعیت می خروشد و...

*- سام پکین پا(آمریکایی):این گروه خشن(این گروه وحشی)،سگ های پوشالی و...

*-بهرام بیضایی:سگ کشی، غریبه و مه،و...

*- رومن پولانسکی:بچه ی رزماری(1968)،محله چینی ها(1974)،ماه تلخ(1992)،مرگ دوشیزه(1995)،رقص خون آشامان ،چاقو در آب و...

*-  سیدنی لومت(آمریکایی):بعد از ظهر نحس،سمسار و...

*- اورسن ولز:همشهری کین،بیگانه،بانویی از شانگهای،اتللو،ضربه های شیطان،مکبث و...

*- آیزنشتاین:اکتبر(ده روز که دنیا راتکان داد)،ایوان مخوف،کهنه ونو ،زنده باد مکزیک و...

*- پودوفکین:مادر و...

*- دسیکا:دزد دچرخه،معجزه در میلان،مزد ترس،گوشه گیران دره آلتونا و...

*- روبرتو روسیلینی:رم شهر بی دفاع،آلمان سال صفر،پاییزا و...

*- فدریکو فلینی:جاده،هشت و نیم،ولگردان،شبح سفید،زندگی شیرین و...

*- میکل آنجلو آنتونیونی:کسوف،آگراندیسمان،فریاد،صحرای سرخ،شب و...

*- لوئیس بونوئل(سور رئالیسمی):ویریدیانا،جزابیت پنهان بورژوازی زمین،بی نان ،عصر طلایی،سگ آندلسی و...

*- روبرت وینه:مطب دکتر کالیگاری(1919-اکسپرسیونیسمی) و...

*- مسعود کیمیایی:خاک،رئیس،قیصر،بلوچ،گوزن ها،تیغ و ابریشم،ضیافت،سلطلن،مرسدس،غزل،ردپای گرگ،دندان مار، گروهبان،تجارت،رضا موتوری،داش آکل،پسر شرقی،اسب،فریاد،اعتراض،حکم،خط قرمز(براساس شب سمور) و...

*- بهمن فرمان آرا:شازده احتجاب،یک بوس کوچولو،خانه ای روی آب،سایه های بلند باد،

*- داریوش مهرجویی:سارا،پری،گاو،الماس 33،دایره مینا،بمانی ،مهمان مامان،سنتوری،آقای هالو،اجاره نشین ها،پستچی،الموت،مدرسه ای که می رفتیم،هامون،بانو،دختر دایی گمشده،میکس، فرش و فرشته،لیلا و...

*- آلن رنه:هیروشیما عشق من،ونگوگ و...

*- بزرگمهر رفیعا:بوف کور و...

*- امیر نادری:تنگسیر و...

*- ویکتور فلمینگ:بر باد رفته و...

*- و ...

                                                     شهریور/۸۷                         

1-   بادبانها را بکشید

من ازجزیره ای کشف نشده ام

برای نابودی کشف شده ها

لنگرها را بیندازید

صدا-

دوربین-

  آتش.

2-    بی تو

نه سیبم

نه سیبت

برگرد

زیر نور ماه

      نگاتیو کوچه های فلورانس را

          ظاهر می کنیم

 3- به سارای آبیم:

 به کلاغ ها سپرده ام

خودکاری آبی برایت بخرند

      تا عاشقشان کنی

4-       و دنیا تمام شد

تا مونالیزا هم گریه کند

به دادم برس

هنوز اول دامنت هستم

 5-   چشمانت مکان امنی ست

     برای یوسف

      بگذار آبرویم را ببرند

    که زلیخا در پوست گرگ بر سر چاه زوزه می کشید

6-   سر چه چیز به رویم اسلحه می کشی

    اینجا حوا و آدم

    هوس سیب هم نمی کنند

             چه رسد به یک خوشه گندم

                                                           A way: your eye  - ۷

                                                   I am going to paradise                                                    

By a green boat

                                      On surf

                                          And my paradise is your heart

۸-

نرسیده

می رسم به تو

نرسیده

رد می شوم از تو

نرسیده

می افتم

من سیب بی تجربه ای بودم

 ۹-

باید برگردم

باید چمدانهای دلم را خالی کنم

جاده نه تو را می خواهد

نه دعایت را

که توی چمدانم جا مانده بود.

۱۰-

معذرت می خواهم

دستهایم پشیمان شده اند

پس می زنند دستهایت را

من همیشه به دستهایم احترام می گذارم

مردم سینما را دوست ندارند

بوسه های تک پلانی ست که کارگردانان را نان می دهد

مردم خدا را دوست ندارند

از ترس خشکسالی ست نماز می خوانند

مردم حتی خودشان را هم دوست ندارند

فقط به خاطر همسایه است که بوی غذا از خانه اشان بلند میشود

...مردم باید در همان هابیل و قابیل منقرض می شدند

میو...میو...میو..بروید کنار.من یک گربه ی اشرافی هستم.میو...راه را باز کنید.صاحب بزرگوار من آن جلوست.دارد می رود تشییع جنازه ی دوستش که مهندس است.میو...من دست به این آت و آشغال هایی که اینجا ریخته اید و با داد و فریاد مشتری جمع می کنید،نمی زنم چه رسد بخواهم به اربابم بگویم برایم از این چیزها بخرد.پس الکی جلویم را نگیرید.میو...نخیر. مثل اینکه باید از روی این سنگ های دراز کشیده بپرم.مثل کف خانه امان است.کف قصرمان.برق می زند.گربه رویش لیز می خورد.البته گربه های اشرافی.آن گربه های لات و بی سرو پا که سرکوچه می ایستند و دنبال این و آن میو ...میو می کنند کف پاشان انقدر کثیف است که می چسبد و می ماند رویش.راستش آنها را می بینم خجالت می کشم بگویم من یک گربه ام.چندشم می شود از ریخت و قیافه ی کثیفشان.حالم به هم می خورد و از آن جا که یک گربه ی اشرافی هستم صاحبم من را می برد پیش پزشک.آه ببخشید اشتباه کردم.پزشک را می آورد بالین من.و تا یک هفته مجبور می شوم قرص های گران قیمت بخورم.می بینید دوست عزیز مشکل ما گربه های اشرافی را.ولی خب چه می شود کرد.اَه میو ...بی فرهنگ...میو ...بی ادب...انگار خانواده ات یادت نداده اند با گربه های با شخصیت چه طور باید رفتار کنی.ایستاده کنار سنگ قبری که من رویش راه می روم و نزدیک بود بشاشد رویم.ببینم پسرک باید از این بچه های بی خانمان باشی که می آیند قبرستان و قبرها را می شویند و از مردم پول می گیرند.بله باید از آنها باشی و الا بچه هایی مثل پسر صاحب من اصلاً پاشان را این جور جاها نمی گذارند تازه اگر بیایند و ببخشید،رویم به دیواری که سوراخ موش نداشته باشد از آن کارها داشته باشندخودشان را به زور نگه می دارند تا برسند خانه و توی دستشویی خوشبو و خوش رنگشان خود را خالی کنند.نه همچین جایی که معلوم نیست چرا آدم با شخصیتی مثل مهندس را می خواهند تویش دفن کنند.البته باید بگویم آن قسمتی که برای مهندس آماده شده است جزو قبرهای درجه ی یک می باشد که کسانی مثل صاحب گرامی من ،توان خرید ش دارند.میو.این صدا چیست...میو...زیر پایم ...وای خدای بزرگِ گربه های اشرافی...میو...درست می شنوم؟از زیر این سنگ است؟ الهه ی خوش اندام گربه های اشرافی نگذار من دیوانه شوم...وای الهه ی مقدس اگر نگذاری دیوانه شوم  قول می دهم دو روز نصف موش های چاق و چله  و لذیذم را به این گربه های گدا و گشنه ی جلوی قصرمان بدهم.باشد...باشد...سه روز.اصلاً یک هفته...پشم های تنم سیخ ایستاده اند.الهه ی زیبارویِ من کاری کن.نمی توانم از روی این سنگ حرکت کنم.کسی که صدایش از آن پایین می آید پایم را گرفته.فرشته های مهربان گربه های اشرافی به دادم برسید.صدایش را  می شنوید.معلوم نیست چه می گوید. اوه خدای من صدای ویولون است  آن زیر.پناه می برم به شش گربه ی برگزیده ی خدای گربه های اشرافی.گوش کن...ناکس چه ملوس هم می نوازد...استادانه...اوه نه...آن یکی قبر ...از زیر آن هم صدای آواز می آید.مردک با چه صدایی هم می خواند.گوشم کر شد...((نَوایی نَوایی نَوایی نَوایی همه با وفایند تو گور بی وفایی)). صدای کف زدن .جشن گرفته اند.سوت هم می زنند.نمی توانم باور کنم.نه...نه...باید خواب باشد.ولی یک گربه ی اشرافی همیشه خوابش را خودش انتخاب می کند و تا آنجا که یادم هست هیچ وقت نخواسته ام همچین جای مذخرفی بیایم و همچین چیزهای مذخرف تری ببینم.همان چند سالی که اینجا سرگردان بودم کافی است.چند سال؟اِ...یعنی...اِ...اوم...شوخی کردم دوست عزیز.بله فقط یک شوخی.والا یک گربه ی اشرافی مثل من چه کاری می تواند اینجا داشته باشد.الان  هم همان طور که گفتم فقط به خاطر تشییع جنازه ی مهندس آمده ام.و حالا گیر افتاده ام بین این مرده ها که معلوم نیست مرده اند یا زنده.اُه ...نگاه ... حرف می زنند.خدایا دارند مثل چند گربه با هم حرف می زنند.الان نوبت یکیشان است که صدایش لطیف است و از آن وقار و متانت می بارد.مثل صدای صاحب من.حتماً مرد محترمی است. کراوات می زند .سیگارگران قیمت می کشد و از این ماشین های باکلاس ملوس دارد یا داشته. صدا از دو قبر آن طرفتر.بگذارید ببینم چه می گویند.

-"...می بینید این مک کین و اوباما چه رقابتی دارن.هر روز یکی از اون یکی جلو می زنه...واقعاً قلب آدم می ایسته".

یک صدای دیگر .کمی دورتر از این یکی.باید بروم نزدیکش...اوه نمی توانم حرکت کنم.صدایش شبیه صدای رئیس جمهور محترم کشورمان است.صدا از زیر آن قبر.قبر کوچکی است.نگفتم...حتی جثه اش هم مثل جثه ی رئیس جمهور محترممان کوچک است.

-"بله جناب دکتر...بله...شما درست می فرمایین.حالا مشکلش بیشتر اون روزیه که یکی انتخاب می شه و اون دیگری... من باشم سکته می کنم"

و این صدا...وَه...نکند مادر صاحب محترمم باشد .چند ماه پیش مرد.زنیکه...وای معذرت می خواهم...اوم...راستش چیز بهتری برای خطاب کردن آن زن ندارم. با من دشمنی داشت و من را گربه ی ولگرد صدا می زد.نمی دانم چه طوربه خودش جرات می داد با من که از خانواده ی اصل و نصب داری هستم ولی آنها را گم کرده ام ،اآن طور رفتار کند.باید ببینم اگر خودش باشد به آن پسر بچه بگویم هر روز بیاید و به جای آب ریختن ،روی قبرش بشاشد و پول بگیرد.البته احتمالش خیلی کم است خودش باشد چون اینجا قسمت درجه ی سه قبرستان هست و همان طور که گفتم صاحب بزرگوار بنده نمی گذارند مادرشان این قسمت دفن شود.وای...حرف زدنش را:

-"...انگار شما قبل مردنتان روزنامه نمیییی... خواندید. من با این پیریییی.... ام  هر روز خبرها را دنبال میییی... کردم و بیشتر خبرهای مربوط به مردن رو... .ایییی...ن روزها دیگه کسییی...سکته نمی کنه.یعنییی... از مُد افتاده.حالا همه خودشون رومی کشن تا بعدِ مردنشون همه شجاعتش رو تحسین کنن.واقعاًشجاعت مییی... خواد.می دونید که منم خودم رواز پله های خونه ام انداختم پایین.البته همه پشت سرم مذخرف بافتن و گفتن چون پیر بودم ونمییی... تونستم راه برم پام پیچ خورده و افتادم.ولییی... به جان خودم خودم،خودم روانداختم"

صدای قه قهه از توی بیشتر قبرها.زود خفه می شوند.واقعاً چه زن شجاعی.شجاعتش را فقط می توان توی اشراف زاده ها یافت.

- "این موش های لعنتی،عجب سمجند...اون جا از دست طلبکارا می کشیدیم اینجا از دست اینا.هر روز     می یان می ریزن و تیکه های بدنمون رو می خورن.شما نمی خواین یه کاری کنین؟".

صدای مردی بود از کنار قبر پیرزن .انگار موشی توی گلویش گیر کرده بود و او نمی خواست موش دربرود. موش...وای دهانم آب افتاد.البته نه موش خام...موشی که خدمتکار هر روز برایم سرخ می کند و تکه تکه اش کرده و می گذارد جلویم که کنار صاحبم روی میز نشسته ام .همراه با دسر و دوغ و نوشابه و ...0

-"شما می گین چی کار کنیم؟مگه کاری از دستمون برمی...".

رئیس جمهور محترم کشورمان.اُه مای گاد.چه شباهتی.حتی مثل اوجمله را ناتمام می گذارد. سه سرفه پشت سر هم.. پیر زن عجوزه:

-"من مییی... گم یه اعتراض بنویسیم و بدیم به حاج آقا...اون با رئیس انجمن مرده ها سلام و علیک داره.اون دفعه که یادتون هست...".

صدای خرچ خرچ موشها...وای چه طور می توانند تحمل کنند موجود بی ارزش و بی اصالتی مثل موش بیاید تن عزیز آدم یا گربه را بخورد و هیچ کاری نکنی...اَه...اَه...واقعاً چندش آور است.

"- بله...یادمونه.همون دفعه.هیچ کس هم ندونه،من که میدونم همش تقصیر تو پیرزن بود و حاج آقا صداش رو در نیاورد...می خواین بگم؟".

این صدا جدید است . معلوم نیست از قبر است یا از همین اطراف.

-" جوون بی شعور...جوون احمق...آدم با زنی هم سن من این طوری حرف می زنه...جوونای امروزی چه قدر جسارت دارن...مثل اینکه ننه ت زبونت رو با...با... کثافت سگ باز کرده".

اوه...اوه...گربه دلش نمی خواهد از این کلمه های زشت بشنود.چه زنی.معلوم شدمادر صاحب بزرگوارم نیست درست است که او زن قدر نشناسی بود و به من برچسب می چسباند ولی هرچه باشد یک اشراف زاده بود و از این حرف ها نمی زد.خاک توی سرت ای زن بد دهن.امیدوارم پسر جوان بگوید چه کار کرده ای و آبرویت برود.

-"حالا که این طور شد می گم.گوش کنین مرده ها... مرده های جناح راستی و مرده های جناح چپی این پیره اون دفعه که قرار بود آت و آشغالامون رو تو قبرای دیگرون نریزیم...یادتونه که...".

صدای سکسکه دار پیرزن:

-"اوه...نگو...پسرم...نگو...".

-"یادتونه یکی گوش نداده بود...وما رو تنبیه کردن..."

همهمه ای بلند می شود.چه قدر بلند...وای ...من می ترسم...نکند این مرده ها بخواهند از قبر بزنند بیرون.صدایشان تو هَم :

-" یادمونه...یادمونه...همون دفعه که تنبیه مون کردن...یادمونه...ناکسا...بد تنبیه مون کردن...من یادم نیست... کدومش رو می گین...بابا همون پنج شنبه ای که نذاشتن از قبرستون بریم بیرون .همون روزی که  تو قبرستون هود نصب کردن و از بوی هرچی خیرات و نذری بود محروم شدیم...وای یادم افتاد...هر وقت به اون روز فکر می کنم بدنم یخ می زنه...آره اَخوی پنج شنبمون سیاه شد...من که جسدم می لرزید...وای دماغ من گشنه ش شده بود... گور گور می کرد... من گور به گور شدم...آره...من...پنج شنبه...لعنت...مرده شور...".

گوشم کر شد.کلمه ها را نمی توانم از هم جدا کنم.صدا از همه جای قبرستان می آید.حتی از قسمت درجه ی دو و یک.و این هم جوانک جسور.زود باش.حرف بزن.بگو.

-"بله دوستای مرده ی من...دوستان...ساکت...یه لحظه ساکت باشین تا بگم چی شد...خواهش می کنم".

کلمه ها گم می شوند و مرده ها می نشینند توی قبرهاشان.خدا را شکر.خیالم راحت شد. دیگر نمی آیند بیرون.

-"خیلی ممنون...شما مرده های با شخصیتی هستید...مرده های محترم...حق شما نبود اون روز اون طوری زجر بکشید...ولی به خاطر یکی دیگه تنبیه شدید...و حاج آقا که می دونست کی قانون قبرستون رو زیر پا گذاشته زبونش رو بست و گذاشت همه مون رو تنبیه کنن".

صدایی از دور:

_ "یا الله بگو اون کیه...زود باش".

-"باشه می گم...اون ...همین پیرزنیه که ادعا داره خودکشی کرده...همون که با حاجی دوتایی پنج شنبه ها می رن به بستگانشون سر می زنن...اون روز کثافتش رو ریخته بوده تو قبریکی دیگه".

صدایی مثل زوزه بلند شده و خاموش.هیچ خبری از پیرزن نیست .شاید دوباره مرده است و این بار رفته به یک دنیای دیگر.پسر جوان ادامه می دهد:

-"ولی دوستان من...شما باید بدونید که همه ی اینا تقصیر اون حاج آقاست...اگه اون روز می گفت ما رو تنبیه نمی کردن...اون حاج آقای پدر سگ...".

نمی گذارند حرفش را ادامه دهد.صدا از همه طرف بلند می شود:

-" مرگ بر حاج آقا...مرگ بر حاج آقا...مرگ بر حاج آقا...".

ساکت می شوند.آخیش.صدای بلند رئیس جمهور کشورمان:

-"مرگ بر حاج آقا...مرگ بر...".

دوباره شروع می شود. نه...مثل اینکه اینها تا حاج آقا را هم به آن دنیا نفرستند راحت نمی شوند.وای...دارد می لرزد....زمین دارد می لرزد. مرده های لعنتی  گوربه گور شده...پدرسگها...مادرسگها...سگها...کثافت سگها...دارند می آیند بیرون.میو...خدای گربه ها...میو...الهه ی گربه ... میو...فرشته ی گربه ها...به دادم برسید...پایم چسبیده به سنگ قبر... .میو...خدای من.

               پایان 

                                                                              بیست و یک/مهر/هشتادو هفت

سرود آشنایی

 کیستی که من

         اینگونه

            به اعتماد

نام خود را

باتو می گویم

کلید خانه ام را

در دستانت می گذارم

   نان شادی هایم را

با تو قسمت می کنم

 به کنارت می نشینم و

                       بر زانوی تو

                  این چنین آرام

                      به خواب می روم...

                                                      ((احمد شاملو))

....به تو می اندیشم و جهان را در می یابم

به تو می اندیشم

و زمان را لمس می کنم

         معلق و بی انتها

                   عریان...

             .........................

...جستجویی در مکان

و جستجویی  در زمان

      به جستجوی تو

        در معبر بادها می گریم

           در چار راه فصول... 

           ...........................     

...به انتظار تصویر تو

این دفتر خالی

تا چند

  تا چند

             ورق خواهد خورد...

        .............................

...آنان به آفتاب شیفته بودند

زیرا که آفتاب

تنهاترین حقیقتشان بود...                                                

                                                                 ((احمد شاملو))